Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

σο πάρχουν νθρωποι

Τς Μαρίας Κατσουνάκη
(φημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 02.10.10)

Ματίνα ταν φιλόλογος σ δημόσιο γυμνάσιο, σ μία μέση, μλλον ποβαθμισμένη περιοχ τς θήνας. πως πολλο λλοι συνάδελφοί της, σηκωνόταν κάθε πρω γι ν σκήσει τ λειτούργημά της, μ γωνία κα γνοια γι τ μάθημα, ριχνε μάλιστα κα μία τελευταία ματι στ βιβλίο πίνοντας τν πρωιν καφέ της. Τ βράδια κα ο μέρες της δν θ τροφοδοτοσαν ποτ να δημοσιογραφικ φήγημα, δελτίο εδήσεων στήλη περιοδικο. ταν νας μέσος, κανονικ ργαζόμενος, ντιμος νθρωπος, μ ψηλ ασθημα εθύνης, εαισθητοποιημένος κοινωνικά, μ σταθερς πόψεις γι τν κλάδο της κα τς κπαιδευτικς μεταρρυθμίσεις, τς ποες πόψεις περασπιζόταν μ σθένος. ταν συχη, πόλυτα νομοταγής, ντελς ξένη στ μοντέλο «τ λεφτ τ φάγαμε λοι μαζί». νας συνεπής, δοτικς δημόσιος λειτουργός, μ μόνη πασχόληση τ σχολεο, χωρς φορολόγητα πιπλέον διαίτερα μαθήματα, πο βλεπε τν μισθό του ν συρρικνώνεται, κάποιους συναδέλφους της ν γκομαχον κα κάποιους χι. ταν μέλος μίας νώνυμης, εσυνείδητης, ξιοπρεπος, προβληματισμένης –χι προβληματικς– κοινότητας (δν χει καταμετρηθε κα οτε πρόκειται ν καταμετρηθε ποτέ), πο ποτελε τ στέρεη ραχοκοκαλι κάθε κοινωνίας.

Τν περασμένη Τετάρτη, μία μέρα πως κάθε μέρα, Ματίνα τοιμαζόταν γι τ σχολεο της, λλ λα μειναν στ μέση. Πέθανε π νακοπ στ 53 της. Δν θ μείνουμε στν θάνατο οτε στν θρνο τς οκογένειας, τν φίλων, τν συναδέλφων της. Ο νατροπές, τ στιγμιαο πάγωμα τς ζως, προκάλυπτη ψη το τραγικο δν λείπουν π τ βιογραφικ κανενς (σχεδόν). Στν κηδεία της, τ νεκροταφεο πλημμύρισε (δν εναι σχμα λόγου) π μαθητές. φήβους μ μαρα μπλουζάκια, πο κρατοσαν να κόκκινο τριαντάφυλλο στ χέρι. Διέσχισαν τ μισ θήνα γι ν φτάσουν π τν γειτονιά τους στ A΄ Νεκροταφεο. Ατ τ παιδιά, τς παξιωμένης δημόσιας κπαίδευσης, λληνες κα λλοδαπο μαζί, πορεύθηκαν σεβαστικά, συντεταγμένα, θλιμμένα, πιβάλλοντας, μ ξιοζήλευτο θος, μεταξύ τους, τν τάξη. να κινητ πο χτύπησε μέσα στν κκλησία παραλίγο ν προκαλέσει σύρραξη π τος γύρω μηλίκους. Μαθητς γυμνασίου κα λυκείου, μαζί, ποχαιρέτισαν τν καθηγήτριά τους μ λίγα λόγια. Ατ πο ξεραν κα μπόρεσαν ν πον. Καλογραμμένα, λίγο μήχανα κα τρακαρισμένα, μίλησαν γι τ ταξίδι, τ μνήμη πο δν χάνεται, τν γάπη κα τ γνώση πο κερδήθηκαν, ζέσταναν κα κολουθον. Στ τέλος, ο φωνς τος σπασαν, μαζ μ τν φων τς καθηγήτριας κα φίλης μ τν ποία πεσε αλαία.

παρουσία τν μαθητν ταν καταλύτης. δωσαν στν ζω κα στν θάνατο τ μερίδιο πο τος ναλογε. Στ στατο «ντίο» νς νωνύμου κπαιδευτικο κλείδωσε μία σχέση πο θόρυβα κα πίπονα οκοδομήθηκε κα θ ξακολουθε ν οκοδομεται. Μία σχέση ελικρινείας, διαθεσιμότητας, φοσίωσης. σο πάρχουν νθρωποι, σο πάρχουν καθηγητς κα δάσκαλοι πο φήνουν χνάρι, θ ξέρουμε πο ν στραφομε, τί ν σκεφτομε, ταν πολιορκία στενεύει κα ο πώλειες πυκνώνουν.

Κάθε Ματίνα πο φεύγει δν χάνεται.