Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Απάντηση του Συνδέσμου Νέων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος στην από 19.10.2010 «Ανοιχτή επιστολή νέων προς το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο»

Τις τελευταίες μέρες διαβάσαμε στο διαδίκτυο μία ανοικτή επιστολή «νέων της Μητροπόλεως Δημητριάδος» προς τον Μητροπολίτη μας κ. Ιγνάτιο, η οποία μας προβλημάτισε. Ίσως πολλοί αναγνώστες της ανοικτής επιστολής θεωρήσουν ότι οι αποστολείς εκπροσωπούν τούς νέους όλης της Μητρόπολης. Επειδή όμως πιστεύουμε ότι οι συντάκτες δεν αντιπροσωπεύουν αλλά ενδεχομένως καπηλεύονται τον τίτλο «νεολαία της Μητροπόλεώς μας» αποφασίσαμε να καταγράψουμε κάποιες σκέψεις με αφορμή την επιστολή αυτή.
Δηλώνουμε εξαρχής ότι δεν έχουμε κάποια εξουσιοδότηση γι’ αυτό καί ότι εκπροσωπούμε τούς νέους πού συμμετέχουν στο Σύνδεσμο Νέων της Μητροπόλεως Δημητριάδος και όχι όλους τους νέους της τοπικής Εκκλησίας, πράγμα αδύνατο και παραπλανητικό.

Σκοπός του κειμένου που ακολουθεί δεν είναι να αντιμαχήσουμε έναντι οιουδήποτε αντιλαμβάνεται  και ερμηνεύει διαφορετικά από εμάς όσα συμβαίνουν γύρω μας. Καθένας έχει δικαίωμα στη διαμόρφωση της δικής του άποψης. Ούτε είναι σκοπός μας να προστατεύσουμε πρόσωπα και θεσμούς, που μπορούν αποτελεσματικά να προστατεύσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους. Θέλουμε να εκφράσουμε μόνον την άποψή μας και συνάμα το πόνο μας σε σχέση με όσα μια –κατά δήλωση- «ομάδα νέων» της τοπικής μας εκκλησίας δημοσιοποίησε ως κείμενο θέσεων με την ονομασία «ανοιχτή επιστολή προς το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο». Εμείς οι νέοι που αγαπούμε το Χριστό και την Εκκλησία επιλέξαμε στις ζωές μας να είμαστε ως πρόσωπα παρόντα στις εξελίξεις, στο πλήθος των δραστηριοτήτων, σε κάθε πτυχή της ζωής της τοπικής μας εκκλησίας από κοντά και όχι μέσω της ψυχρής οθόνης ενός υπολογιστή και με τα μάτια μας, τα αυτιά μας και την καρδιά μας ανοιχτά παρακολουθούμε τα γεγονότα. Προτιμάμε να διαμορφώνουμε από μόνοι μας άποψη, να καταθέτουμε με αγάπη τις προτάσεις μας, τους προβληματισμούς και ασφαλώς τις αντιρρήσεις μας σεβόμενοι τους πρεσβυτέρους, έτοιμοι κάθε στιγμή να διαδραματίσουμε το ρόλο που μας αναλογεί στην κοινωνία και την Εκκλησία και προετοιμαζόμενοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας όταν η ώρα έρθει.

1ον) Ο τρόπος που η συγκεκριμένη ομάδα νέων επέλεξε να δημοσιοποιήσει τις θέσεις της θεωρούμε ότι προδιαθέτει κάθε αναγνώστη της αρνητικά και δημιουργεί επιφυλάξεις. Πρόκειται για μια επιστολή με συντάκτες ή απλώς υπογράψαντες πρωτοεμφανιζόμενους, τουλάχιστον σε ότι αφορά τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνονται στην επιστολή τους, στη ζωή της τοπικής μας εκκλησίας, που δεν μπαίνουν στον κόπο να προσφύγουν προηγουμένως σε οποιαδήποτε συζήτηση με τα θεσμικά όργανα της Εκκλησίας σε τοπικό επίπεδο σχετικά με ζητήματα νεολαίας. Η επιλογή των αποδεκτών εγείρει πολλά ερωτηματικά. Επίσης στάλθηκε προς ετερόκλητους αποδέκτες μια ανυπόγραφη επιστολή συνοδευόμενη από δέκα περίπου ονόματα, που δεν ξέρουμε καν αν αντιστοιχούν σε υπαρκτά πρόσωπα νέων ή γράφτηκαν απλά για να μην φαίνεται η επιστολή αυτή ανώνυμη. Δυστυχώς δεν υπάρχει ούτε ιδιότητα, ούτε διεύθυνση ή οποιοσδήποτε άλλος τρόπος επικοινωνίας μαζί τους. Ποιος είναι άραγε ο στόχος της επιστολής τους αυτής; Μήπως να θέσουν καλόπιστα ζητήματα εκκλησιαστικού ενδιαφέροντος προς συζήτηση ή απλά να εκδηλώσουν και μάλιστα με ευρύτατη δημοσιότητα μια προσωπική επίθεση εναντίον του αποδέκτη; Δυστυχώς οι αδελφοί μας που συνέταξαν ή υπέγραψαν την επιστολή απέτυχαν να μας πείσουν για την ευγένεια και ειλικρίνεια των κινήτρων τους και έδωσαν στην πρωτοβουλία τους το χαρακτήρα μιας ανοίκειας προσωπικής επίθεσης, θίγοντας τον επίσκοπο και πνευματικό μας πατέρα και, ως φυσικό ακόλουθο, εν μέρει και εμάς, ως μέλη της ευρύτερης οικογένειας της τοπικής μας εκκλησίας.

2ον) Το ύφος της επιστολής πιστεύουμε ότι μόνο σε νέο και δη χριστιανό δεν αρμόζει. Ένας νέος άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό είναι σίγουρος γι’ αυτό που πιστεύει. Συζητά και αναζητά τρόπους δημιουργικότερης διατύπωσης των χριστιανικών του πεποιθήσεων στο διαρκώς μεταβαλλόμενο κοινωνικό περιβάλλον. Αν αναγνώσουμε την επιστολή αυτή, το μόνο που διακρίνουμε από την αρχή μέχρι το τέλος της είναι μια ατελείωτη φοβία απέναντι σε ό,τι συμβαίνει. Οι δε προσωπικές επιθέσεις, τα ειρωνικά σχόλια και ο εμπαθής τρόπος με τον οποίο οι συντάξαντες αναφέρονται σε όσους δέχονται τα πυρακτωμένα βέλη της κριτικής τους, δείχνουν μάλλον ανθρώπους που σε άλλη εποχή θα έκαιγαν στην πυρά τους αντιφρονούντες, παρά νέους ανθρώπους που θα αποκαλούσε κάποιος ως το «μέλλον της πατρίδας μας», πρόσωπα δηλαδή που ζουν και βιώνουν τη εν Χριστώ αγάπη, ολοκληρώνοντας το είναι τους μέσα στη Βασιλεία του Θεού, μέσα στην κοινωνία του και θέλουν μια Εκκλησία κοντά στο σύγχρονο άνθρωπο και τα προβλήματά του. Ποιος λοιπόν μπορεί να πιστέψει ότι το κείμενο αυτό συντάχθηκε από νέους ανθρώπους με τους οποίους θα μπορούσε να συνομιλήσει και να συστρατευτεί ή έστω απλά να συνεννοηθεί;

3ον) Από την ανάγνωση του κειμένου με πόνο και λύπη διαπιστώνουμε ότι οι συντάξαντες δεν έχουν την παραμικρή γνώση των πραγμάτων και των δράσεων της τοπικής μας Εκκλησίας και των νέων της σε τοπικό τουλάχιστο επίπεδο. Δεν είναι μόνο το ότι αντί να δώσουν το παρόν στις εκδηλώσεις της τοπικής μας εκκλησίας για να διατυπώσουν εκεί τις θέσεις τους ως ελεύθερα σκεπτόμενοι χριστιανοί της Μητρόπολής μας ή να συναντηθούν διαλεγόμενοι με τον επίσκοπό μας, προτιμούν να τις παρακολουθήσουν μέσω δελτίων τύπου του Διαδικτύου. Όλα αυτά μας δημιουργούν την υπόνοια ότι οι συντάξαντες την επιστολή καμία σχέση δεν έχουν με το ποίμνιο της Μητρόπολης μας και μάλιστα των νέων. Αγνοούν ότι όλα τα συνέδρια, ημερίδες, συναντήσεις της τοπικής μας εκκλησίας, είτε αφορούν αποκλειστικά κληρικούς, είτε όλο το πλήρωμα της εκκλησίας, δημοσιεύονται σε πραγματικό χρόνο από το ραδιόφωνο της εκκλησίας μας και τώρα πλέον ζωντανά και μέσω διαδικτύου και φυσικά δε διενεργούνται εν κρυπτώ ή μέσα σε ένοχη μυστικοπάθεια. Επι πλέον αγνοούν ότι ο Σεβασμιώτατος που κατ’ αυτούς δεν ενδιαφέρεται για τους προβληματισμούς των Χριστιανών γονέων με μικρά παιδιά έχει ιδρύσει Σχολές Γονέων σε πλήθος ενοριών, με κύριο σκοπό την ποιμαντική μέριμνα των νέων οικογενειών και στόχο την περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεών τους. Αγνοούν ότι με τη φροντίδα νέων, ακόμη και γονέων, στελεχών του νεανικού έργου, κληρικών και λαϊκών, η μητρόπολή μας συνέγραψε και εξέδωσε πέρυσι και φέτος σειρά σύγχρονων κατηχητικών βοηθημάτων, τα οποία είναι αναρτημένα και σε ψηφιακή μορφή στο διαδίκτυο για όποιον καλοπροαίρετα τα χρειαστεί, κυρίως όμως για αυτούς που γνωρίζουν το διαδίκτυο πολύ καλά. Και φυσικά, μια που ομιλούν σε πολλά σημεία της επιστολής τους εξ ονόματος της πλειοψηφίας των νέων της Μητρόπολης, αγνοούν επίσης ότι οι νέοι αυτοί, τους οποίους επικαλούνται, έχουν συστήσει από δεκαετίας στη Μητρόπολή μας «Σύνδεσμο Νέων», ο οποίος διοργανώνει εκδηλώσεις συμμετέχοντας δυναμικά και ουσιαστικά στα εκκλησιαστικά δρώμενα της περιοχής μας με παρουσία τόσο στην Επιτροπή Νεότητας όσο και σε κάθε συνέδριο ή εν γένει εκδήλωση, την οποία οργανώνει η Μητρόπολη μας ως ζων εκκλησιαστικός οργανισμός. Περαιτέρω, αγνοούν ότι οι νέοι της Μητρόπολης δια του Συνδέσμου τους ακούγονται στο Ραδιόφωνο μέσα από δική τους εκπομπή, συνεργάζονται με φορείς της πόλης σε θέματα του αγώνα κατά των ναρκωτικών, αναπτύσσουν φιλανθρωπική δραστηριότητα στο Ορφανοτροφείο του Βόλου, στο γηροκομείο και όπου άλλού είναι απαραίτητη η συνδρομή τους, έχουν το δικό του στέκι, το «Πέρασμα». Αγνοούν ότι δίνουν το παρόν στο Πανεπιστήμιο, γράφουν σε εφημερίδες και της Εκκλησίας και του τοπικού Τύπου για θέματα νεότητας και ακούγονται, όποτε το ζητήσουν για όποιο θέμα ζητήσουν να εκφραστούν. Με λύπη διαπιστώνουμε ότι αγνοούν τόσα πράγματα που συχνά πυκνά δημοσιεύουμε στην ιστοσελίδα της μητρόπολής μας για τις δράσεις μας και που με ευκολία τα μαθαίνουν και συμμετέχουν νέοι από πόλεις και μητροπόλεις ολόκληρης της Ελλάδος. Περιέργως αγνοούν ότι τουλάχιστον τα τελευταία 5 χρόνια κάθε Τετάρτη βράδυ στις 9μ.μ. στο νεανικό κέντρο Πέρασμα (Βασσάνη 63) συγκεντρωνόμαστε ένας ικανός αριθμός νέων ανθρώπων με σκοπό την πνευματική μας κατάρτιση σε μια προσπάθεια κοινής προβληματικής αλλά συνάμα και κατήχησης συζητώντας γύρω από θέματα της πίστεώς μας. Ενδεικτικά εδώ θέλουμε να αναφέρουμε ότι για ένα χρόνο ασχοληθήκαμε με τη δογματική διδασκαλία της εκκλησίας μας, για δύο έτη με την ερμηνεία των ευαγγελίων της Κυριακής ενώ τα δυο τελευταία έτη εντρυφούμε στην ερμηνεία του μυστηρίου της Θείας Λειτουργίας. Θα θέλαμε επίσης να τους ενημερώσουμε ότι ο επίσκοπός μας βρίσκεται και ο ίδιος και ομιλεί κοντά μας κατά καιρούς σε αυτή τη σύναξη όπως και ότι με τη δική του προτροπή ξεκίνησε η δράση αυτή. Τέλος να τους ενημερώσουμε ότι κάθε χρόνο διοργανώνουμε κατασκηνωτικό νεανικό πενθήμερο στον άγιο Λαυρέντιο Πηλίου όπου αναλύουμε θέματα ορθοδόξου πνευματικότητας με συμμετοχή νέων από όλη την Ελλάδα. Όσο για την απουσία των νέων της Μητρόπολης από τις Εκκλησίες, οι συντάξαντες την επιστολή το πιθανότερο είναι ότι δεν έχουν ποτέ επισκεφτεί κάποια εκκλησία της Μητρόπολης – ιδίως στις κεντρικές ενορίες του Βόλου. Θα θέλαμε επίσης να τους υπενθυμίσουμε ότι παράλληλα σε διάφορες ενορίες λειτουργεί κύκλος για νέους, φοιτητές και εργαζομένους. Επίσης ότι για τη συνεχή επιμόρφωση των στελεχών του νεανικού έργου, και όχι μόνο, κάθε Τετάρτη λειτουργεί φροντιστήριο κατηχητών, αλλά και κάθε Δευτέρα επιμορφωτικό σεμινάριο στελεχών νεότητας, το οποίο τη φετινή χρονιά ασχολείται αποκλειστικά με τις αιρέσεις. Τέλος γνωρίζουμε ότι για άλλη μια χρονιά γίνονται τακτικά, στα πλαίσια της ποιμαντικής των νέων, οι συναντήσεις νέων αναγνωστών και ιεροπαίδων. Τόσες μα τόσες ευκαιρίες για να εκφραστούν άφοβα όλοι οι νέοι. Που είναι λοιπόν οι συντάξαντες την επιστολή; Γιατί ενώ μπορούν απλά, χωρίς καν να μπαίνουν σε κόπο, αφιερώνοντας πολύ λιγότερο χρόνο από εκείνον που χρειάστηκε για να γράψουν ή να διαβάσουν και να υπογράψουν την επιστολή τους, (εκφραζόμενοι μάλιστα για πρώτη και ελπίζουν τελευταία φορά, όπως οι ίδιοι επισημαίνουν,) δεν έρχονται τόσο καιρό να μας πουν από κοντά «Παιδιά, συμβαίνουν πράγματα που δε μας αρέσουν»; Μήπως τους απέτρεψε κάποιος; Μήπως εκείνοι πονούν περισσότεροι από εμάς; Ή μήπως μας θεωρούν και εμάς πλανεμένους, που ακολουθούμε άβουλα και άκριτα όσους κατ’ αυτούς έβαλαν σκοπό να μας αφελληνίσουν και να αποδομήσουν την πίστη μας;
Σε αυτούς, λοιπόν, που τόσο εύκολα και ανέξοδα βάζουν στο στόμα τους, τους νέους της Μητρόπολής μας και μιλούν εξ ονόματός τους, τουλάχιστον οι εκατοντάδες νέοι που μετέχουν στη δράση του Συνδέσμου Νέων, όλα τα χρόνια της λειτουργίας του, μπορούν να απαντήσουν μέσα από τη δυναμική τους παρουσία στην εκκλησιαστική ζωή της Μητρόπολης μας.
Μετά από τις εισαγωγικές αυτές παρατηρήσεις μας θα θέλαμε να συζητήσουμε και επί της ουσίας τις θέσεις των συντακτών της επιστολής στα θέματα που κυρίως μας αφορούν ως νέους:
Στο ζήτημα της διδασκαλίας των Θρησκευτικών εντελώς τηλεγραφικά –μια που υπάρχουν ειδικότεροι εξ ημών στο θέμα- θα τονίσουμε ότι το αν ένα μάθημα έχει χαρακτήρα «ομολογιακό» ή «μορφωτικό» δεν το καθορίζει κανένα όργανο της Πολιτείας και κανένας νόμος, αλλά το κατά πόσον οι μαθητές έχουν από το σπίτι τους ακούσματα ικανά να τους συγκινήσουν σε σχέση με τη διδασκαλία του δόγματός μας αφενός, και κατά πόσο οι διδάσκοντες είναι κατάλληλοι και πρόθυμοι να μεταλαμπαδεύσουν την πίστη μας ως βίωμα και ομολογία αφετέρου. Ένας μαθητής που δεν έχει ακούσει στο σπίτι του ποτέ να μιλάνε για Θεό ή που ο καθηγητής του των Θρησκευτικών κοιμάται πάνω στην έδρα, το πιθανότερο είναι ότι στο μάθημα των Θρησκευτικών θα σκέφτεται πώς θα επιλύσει τις ασκήσεις Άλγεβρας που θα έχει την επόμενη ώρα. Πάντως θα θέλαμε να τους πούμε πως επειδή και εμείς παρακολουθούμε το λόγο του επισκόπου μας οι αποκομμένες φράσεις άρθρων του διαδικτύου που του επισημαίνουν σίγουρα τον αδικούν και δεν περιγράφουν αληθινά τη θέση του για το μάθημα των θρησκευτικών. Σκοπός δεν είναι να εκλείψει το μάθημα αλλά να συνεχίσει να υπάρχει σε σωστά χέρια, δείχνοντας τον ορθόδοξο δρόμο και όχι κατηχώντας ετσιθελικά. Άραγε έχουμε αίσθηση ότι η ορθόδοξη Ελλάδα δεν είναι πλέον ένα αυτονόητο moto, όχι λόγω των μεταναστών, αλλά διότι χάθηκε ο δεσμός της εκκοσμικευμένης κοινωνίας μας με το Θεό και την Εκκλησία. Κατήχηση χρειαζόμαστε όλοι μας. Αλλά νομίζουμε ότι όταν επιβάλλεται στανικά στους νέους φέρνει αντίθετα αποτελέσματα. Αλήθεια που είναι άραγε το ήθος και η πίστη των σημερινών νεοελλήνων πού υποτίθεται ότι παρακολούθησαν τόσα χρόνια αυστηρά κατηχητικό και ομολογιακό θρησκευτικό μάθημα;
Εκεί που πραγματικά παραξενευτήκαμε ήταν, όταν διαβάσαμε τις θέσεις των συντακτών για τη λεγόμενη «λειτουργική αναγέννηση». Το πώς βρέθηκαν οι συντάκτες από την ανάγκη του Πιστού να καταλαβαίνει τους ύμνους, που ακούει στην Εκκλησία, στη λογική και όχι καρδιακή προσέγγιση του Δόγματος και της Πίστης μας μόνο αυτοί το κατάλαβαν. Ο Θεός – λένε- αποκαλύπτεται, δεν ανακαλύπτεται. Σύμφωνοι.
Δηλαδή, διερωτάται ευλόγως κάποιος, σε όσους γνωρίζουν τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένη η Θεία Λειτουργία (και που άρα καταλαβαίνουν τι ακούνε στην Εκκλησία) ο Θεός ανακαλύπτεται, ενώ στους υπόλοιπους που δεν καταλαβαίνουν τι ακούνε στο μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου της Θείας Λειτουργίας ο Θεός αποκαλύπτεται; Ως δε επιχείρημα, για να στηρίξουν τη μη μετάφραση των λειτουργικών κειμένων, επικαλούνται ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας υπήρξαν Θεόπτες. Μα, άμα όλοι οι Χριστιανοί ευρισκόμασταν στο επίπεδο των Θεοπτών Πατέρων, σίγουρα το λιγότερο που θα μας απασχολούσε θα ήταν η γλώσσα στην οποία θα ακούγαμε τη Θεία Λειτουργία. Δυστυχώς όμως ευρισκόμαστε σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο και γι αυτό χρειαζόμαστε βοήθεια, είμαστε μωρά στη πίστη και χρειαζόμαστε μασημένη τροφή και γάλα. Κι αν κάτι μπορεί να μας βοηθήσει δεν είναι να στήσουμε παντού «Κρυφά Σχολεία», αλλά να ενδυναμώσουμε τη συμμετοχή του λαού του θεού στη Θεία Λειτουργία και να πείσουμε τους νέους που δεν είναι πολύ κοντά μας ότι μπορούν να έλθουν χωρίς να μας φοβούνται!. Διότι, αν κάποιος περιμένει από το σεβάσμιο παππούλη ή τον αγράμματο άνθρωπο του βουνού που δεν ξέρει καλά- καλά να γράψει το όνομά του να καθίσουν στα θρανία και να μάθουν στα γεροντάματα την Ελληνιστική Κοινή, μάλλον θα περιμένει για πολύ. Η ταπεινή άποψή μας είναι (και νομίζουμε η ορθόδοξη) ότι ο άνθρωπος πρέπει να μετέχει ολόκληρος στη λατρεία με το νου του, την καρδιά του, το σώμα του, τη ψυχή του.
Το έτερο σκέλος της επιχειρηματολογίας των συντακτών είναι η σύνδεση της μετάφρασης των λειτουργικών κειμένων με την άρνηση της Παράδοσής μας. Δηλαδή όσοι δεν εμμένουν στη «Γλώσσα των Πατέρων» γίνονται αρνητές και προδίδουν την Παράδοση; Άραγε οι συμπολίτες μας που δεν ξέρουν τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένα τα Λειτουργικά Κείμενα δε μετέχουν της Παράδοσής μας; Δεν είναι Έλληνες και επομένως δεν μπορούν να είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι; Τι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Παιδιά ενός κατώτερου Θεού; Πολλά ακόμα διαβάσαμε σχετικά με τη λειτουργική αναγέννηση, σκέψεις που μας πλήγωσαν, διότι διαπιστώσαμε ότι οι νέοι – συντάκτες της επιστολής, παρά τους υποκριτικούς χαρακτηρισμούς του τύπου «κύριοι τίποτε», έχουν τη λογική μιας χριστιανικής «ελίτ» που βλέπει με συμπάθεια και οίκτο τα πλήθη των αμαθών και όχι τόσο προκομμένων στα πνευματικά πιστών. Με λύπη λοιπόν διαπιστώνουμε ξενοφοβικές, ρατσιστικές και εν τέλει αντί-Χριστες απόψεις, που δυστυχώς γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνες, γιατί «ενδύονται τον μανδύα» των «καθαρών», «γνησίων», «τηρητών της παράδοσης» και βέβαια «αφορίζουν» και εξοστρακίζουν κάθε άλλον συνάνθρωπο. Θέλουμε πάντως εν αληθεία να τους διαβεβαιώσουμε πως εμείς γνωρίζουμε νέους του περιβάλλοντος μας που με αγωνία μας καταθέτουν τη μη κατανόηση των λόγων της λατρείας του Θεού. Και πως οφείλουμε και σε αυτούς ένα τρόπο προσέγγισης και προσευχής.
Εμείς μάλλον ζούμε σε άλλη Μητρόπολη διότι δεν έχουμε ακούσει ποτέ λειτουργία στη δημοτική.
Έχουμε ακούσει τα αναγνώσματα του Εσπερινού να διαβάζονται στη δημοτική από τον Επίσκοπό μας και κάποιες φορές τις ευχές του Γάμου. Από όσο γνωρίζουμε οι απόπειρες αυτές γίνονται δοκιμαστικά και πιλοτικά. Και ακούσαμε γι’ αυτά ευμενή σχόλια. Τελικά όμως μας προβληματίζει περισσότερο το ότι δεκάδες φίλοι δεν εκκλησιάζονται καθόλου και λιγότερο ότι αν χρειάζονται οι μεταφράσεις ή όχι. Ασφαλώς και θα είναι αφελής όποιος νομίζει ότι οι μεταφράσεις θα φέρουν τούς νέους στην Εκκλησία. Ίσως όμως βοηθήσουν
στη προσέγγισή της. Δεν καταλαβαίνουμε τι έχουμε να χάσουμε δοκιμάζοντάς τες.
Με πόνο ψυχής διαβάσαμε την «απειλή» τους για αποχώρηση από ακολουθίες και μυστήρια που θα τελούνται από κανονικούς κατά τ’ άλλα ιερείς στο όνομα του κανονικού επισκόπου της τοπικής μας εκκλησίας, διακόπτοντας με αυτήν την επιλογή την κοινωνία με το Χριστό και το σώμα της Εκκλησίας, μέσα από την οποία περνά ο δρόμος για τη σωτηρία μας. Ο Θεός να δώσει και να μην πέσουν σε τέτοια πλάνη, οικειοποιούμενοι ρόλους που δεν αμφισβητούνται και ανήκουν σε άλλους. Δεν τολμούμε βέβαια να αναρωτηθούμε ποια η άποψή τους για τα εκατομμύρια των Ορθοδόξων Χριστιανών ανά τον κόσμο, που δε θέλησε ο Θεός να γεννηθούν Έλληνες και πρέπει να τελούν τα μυστήριά τους σε ξένες γλώσσες. Μήπως δεν είναι κοινωνοί της Παραδόσεως, μήπως δεν είναι μέλη του σώματος της Εκκλησίας, μήπως δεν κοινωνούν σώμα και αίμα Χριστού, επειδή ο καθαγιασμός των τιμίων δώρων από τους ντόπιους ιερείς γίνεται ακόμη και στα σουαχίλι; Ούτε βέβαια τολμούμε να ρωτήσουμε τι σκέφτονται για τα εκατομμύρια των φοιτητών και ομογενών που ζουν για χρόνια πολλά στο εξωτερικό και αρκούνται στο να τελούν τις ακολουθίες στη δημοτική και μάλιστα ξένων ακόμη και βάρβαρων γλωσσών τις οποίες σαφώς ο Χριστός δεν επέλεξε για να γραφτούν τα Ευαγγέλια.

Σχετικά με το τελευταίο κομμάτι της επιστολής θέσεων που αναφέρεται στο σχετικό με τη «μεταπατερική θεολογία» συνέδριο. Αντιλαμβανόμαστε ότι βρίθει προσωπικών «αγαπητικών επιθέσεων» εναντίον διαφόρων προσκεκλημένων του «άνομου Συνεδρίου», που μας αφήνουν φυσικά αμέτοχους και αδιάφορους, μια που οι απόψεις που αναφέρονται δεν εκφράζουν παρά προσωπικές θέσεις όσων τις εξέφρασαν, κολοβωμένες βεβαίως με τη γνωστή μέθοδο της απομόνωσης τμημάτων που αποδίδουν εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Εν πάση περιπτώσει περί των θέσεων μπορούν να τοποθετηθούν αυτοί που τις εξέφρασαν. Εκείνο όμως που πραγματικά μας προξενεί εντύπωση είναι η σύνδεση της ανάγκης του σύγχρονου ανθρώπου να ακούει την Εκκλησία, να τοποθετείται στα σύγχρονα προβλήματα, με την αμνήστευση των αιρετικών, την κοσμική αντίληψη του «κάνε τη ζωή σου κι εγώ τη δική μου», το χαρακτηρισμό των ηρώων του ’21 σαν «τρομοκρατών» και του Ορθοδόξου Πιστού Λαού στη βάση των Αγίων Πατέρων (έτσι προφανώς αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους οι συντάξαντες «κύριοι τίποτε» κατά δήλωσή τους) σαν φονταμενταλιστών.
Σας διαβεβαιώνουμε, λοιπόν, ότι εμείς οι νέοι της Μητρόπολης Δημητριάδος και Αλμυρού, κι ας μην αμνηστεύουμε τους αιρετικούς, κι ας μη λέμε στο σύντροφό μας «κάνε τη ζωή σου κι εγώ τη δική μου», κι ας μην αποκαλούμε τους ήρωες του 21 «τρομοκράτες» και τους αδελφούς μας Χριστιανούς «φονταμενταλιστές», θέλουμε την Εκκλησία μέσα στον κόσμο ως μία ανοιχτή αγκαλιά, αντιμέτωπη με τα σύγχρονα προβλήματα του ανθρώπου, με θέσεις προβληματισμό και κυρίως επιχειρήματα ουσίας για όσα απασχολούν το νέο άνθρωπο. Πάνω απ’ όλα με παρρησία και αγάπη να συμπορευτεί με τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου και, αν υπάρχει ανάγκη προς τούτο, να εργαστεί για την ενότητα ακόμα και διαφορετικών ανθρώπων. Και σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να ακούμε από χείλη νέων συναθρώπων μας μελών της εκκλησίας να απαξιώνουν καθηγητές και ιεράρχες στο πεδίο του αντιοικουμενιστικού αγώνα και να αποκαλούν αρχιερείς του οικουμενικού πατριαρχείου και κληρικούς με ειρωνικούς και λίαν απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.
Τουλάχιστο ας θυμηθούν ότι αυτοί φέρουν την αρχιεροσύνη του Χριστού. Άλλωστε, τη διχόνοια οι άνθρωποι την δημιούργησαν, όχι ο Θεός. Αυτοί οφείλουν και να την υπερβούν. Λυπόμαστε πραγματικά αν στενοχωρήσαμε τους αδελφούς μας που συνέταξαν την επιστολή προς το Σεβασμιώτατο. Σεβόμαστε τη διαφορετικότητα των απόψεών τους, θέλουμε όμως πραγματικά να αποδοκιμάσουμε την ενέργεια στην οποία προέβησαν και να εκφράσουμε τη βαθύτατη θλίψη που αισθανθήκαμε διαβάζοντας το κείμενο της επιστολής. Διότι το να διαφωνεί κανείς δεν του δίνει το δικαίωμα ούτε να προσβάλλει ούτε να καθυβρίζει. Περαιτέρω δε, αισθανόμαστε την ανάγκη να διαβεβαιώσουμε ότι η νεολαία της πόλης και της Μητρόπολής μας – τουλάχιστον μιλούμε εξ ονόματος των ανθρώπων που μετέχουν στις δράσεις του Συνδέσμου Νέων – δε συμμερίζεται τις ακραίες θέσεις που διατυπώθηκαν και αναγνωρίζει το έργο της Μητρόπολης και του Σεβασμιωτάτου προσωπικά στα θέματα νεότητας, το οποίο ο Σύνδεσμος Νέων ενισχύει σε κάθε ευκαιρία.
Καλούμε επιπλέον όσους μετείχαν σε αυτή την προσωπική επίθεση, που μας πλήγωσε και μας ντρόπιασε ως νέους και ως Χριστιανούς, να αναλογιστούν το σφάλμα τους, να προβληματιστούν για το πόσο χριστιανική ήταν μια τέτοιου είδους ενέργεια, να αφήσουν τον «κλεφτοπόλεμο» και να δώσουν το παρόν στα εκκλησιαστικά δρώμενα της τοπικής μας εκκλησίας μας μέσα από γόνιμο διάλογο, με πνεύμα αγάπης και σκοπό ενίσχυσης της ενότητας της Εκκλησίας κι όχι με κείμενα αυτού του τύπου και εξτρεμιστικές ενέργειες που μόνον του εχθρούς της πίστεώς μας χαροποιούν.
Εμείς ως Σύνδεσμος Νέων της Μητρόπολης θα δεχθούμε αδελφικά, με ανυπόκριτη αγάπη και πραγματικό ενδιαφέρον όσους διαφωνούν μαζί μας, θα ακούσουμε τις ενστάσεις τους και, εφόσον αυτό επιτάσσει το συμφέρον της Εκκλησίας και μας πείσουν για τη γνησιότητα των προθέσεών τους, θα στρατευθούμε μαζί τους στην προσπάθεια ενίσχυσης της θέσης των νέων μέσα στην Εκκλησία και θα τους δώσουμε βήμα με παρρησία και αγάπη Χριστού να διατυπώσουν τις θέσεις τους.
Κανένας δεν θεωρεί τους αδελφούς μας που συνετάξαν την επιστολή σαν «ξένους», κανένας δεν τους απέβαλε από την όποια κοινωνία Χριστιανών και φυσικά από την Εκκλησία, κανένας δεν τους έβαλε στο περιθώριο, κανένας δε θέλει νέους ανθρώπους να αισθάνονται τόσο θυμό όσος διαφαίνεται στο κείμενο της Επιστολής. Δυστυχώς όμως φοβούμαστε πως οι ίδιοι βάζουν τον εαυτό τους στο περιθώριο και απαξιώνουν τον αγώνα τους, όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονται.
Είμαστε βέβαιοι ότι οι άνθρωποι που έγραψαν το κείμενο αυτό έχουν μελετήσει αρκετά τις σύγχρονες εκκλησιαστικές εξελίξεις και ότι έχουν άρτια επιχειρηματολογία, έστω κι αν αυτή δεν εκφράστηκε εύστοχα στο κείμενο της Επιστολής που διαβάσαμε. Είμαστε επίσης βέβαιοι ότι κανένας δεν επιζητά τη διχόνοια και την κατηγοριοποίηση των Χριστιανών ούτε χαίρεται στην ιδέα του να υπάρχουν ομάδες αδελφών μας, που σε κάθε εκδήλωση της Μητρόπολης φοβόμαστε μην τα κάνουν «Γης Μαδιάμ» με αντιδράσεις κερκίδας ποδοσφαιρικού αγώνα. Ωστόσο, τέτοιες ενέργειες δεν έχουν αποφευχθεί και διαταράσσουν την αγάπη και ενότητα μεταξύ των Χριστιανών, εκφράζοντας προσωπικές επιθέσεις που μόνο σε ευλαβείς Χριστιανούς δεν ταιριάζουν, πάνω απ’ όλα όμως καταδικάζουν τον υγιή αντίλογο, που πρέπει να υπάρχει εντός της Εκκλησίας, μετατρέποντάς τον σε οχλαγωγία. Σε κάθε περίπτωση, όταν έχουμε ένα πρόβλημα εντός της οικογένειάς μας, δε βγαίνουμε στο μπαλκόνι κραυγάζοντας, ώστε να το μάθει όλη η πόλη. Το επιλύουμε εντός της οικογενείας, με διάλογο, αλληλλοπεριχώρηση, αγάπη και πάνω απ’ όλα με γνώμονα τη διατήρηση της ενότητας της οικογένειας. Αυτό είναι και η Εκκλησία. Μια μεγάλη οικογένεια. Αν υπάρχουν πλανεμένοι σε αυτή, δεν τους στήνουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά συζητάμε μαζί τους με σκοπό τη διατήρηση της ενότητας. Το «πονάει χέρι- κόψει χέρι» είναι αυτό ακριβώς στο οποίο καταλήγουν συμπεριφορές σαν αυτή που εκφράστηκε με τη συγκεκριμένη επιστολή. Καμία εξουσία δεν είναι ανέλεγκτη και κανείς δεν έχει το προνόμιο να αποφεύγει τα λάθη. Την όποια όμως κριτική μας πρέπει να την ασκούμε έχοντας στο μυαλό μας ότι με αυτή θα κάνουμε καλό στο σώμα που είμαστε μέλη.
Με αυτά τα λόγια εκφράζουμε και πάλι τη βαθύτατη θλίψη μας για την αποστολή και το περιεχόμενο της σχολιαζόμενης επιστολής. Ηθελημένα και παρά τις άριστές μας σχέσεις και τη στενή συνεργασία μας με τον επίσκοπό μας δεν αναλάβαμε ρόλο συνηγόρων ή υπερασπιστών του, μολονότι γνωρίζουμε πόσο άδικα ήταν όσα γράφτηκαν γι αυτόν. Τα έργα του μιλούν από μόνα τους. Και είμαστε βέβαιοι ότι ο επίσκοπός μας το τελευταίο που επιθυμεί είναι επαίνους και εγκώμια, ιδίως δημοσία. Ούτε εισήλθαμε σε θέματα που αφορούν στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών. Δεν επιζητάμε συμμαχία με κανέναν, διότι δε βλέπουμε τους ανθρώπους που συνέταξαν την επιστολή σαν εχθρούς ούτε αισθανόμαστε αμυνόμενοι. Θέλουμε να καλέσουμε με όλη τη δύναμή μας κάθε νέο άνθρωπο που βρίσκεται κοντά στην Εκκλησία σε συστράτευση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του σύγχρονου ανθρώπου. Και για να δανειστούμε μια φράση από την πολιτική, στον αγώνα μας «δεν περισσεύει κανένας». Ας αφήσουμε συνεπώς την εσωστρέφεια και ας αγωνιστούμε για την Εκκλησία και τον Κύριό μας, που τόσο πολύ αγαπάμε, αλλά και δυστυχώς τόσο πολύ στενοχωρούμε και πληγώνουμε το Σώμα Του καθημερινά.

Με τιμή και αγάπη Χριστού
Το Συμβούλιο και οι νέοι του Συνδέσμου νέων.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

- Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο.
- Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιο.
- Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος.
- Ιερές Μονές της Ι. Μ. Δημητριάδος.
- Ιερούς Ναούς Βόλου και Ν. Ιωνίας.
- Γ.Ε.Χ.Α. παράρτημα Βόλου.
- Τοπικό Τύπο.
- Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος».
- Περιοδικά: «Θεοδρομία», «Παρακαταθήκη».
- Ιστοσελίδες: «romfea», «amen.gr», «Ι. Μ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ», «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ»
- Blogs: «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ», «ΑΚΤΙΝΕΣ», «ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ».


ΔΕΙΤΕ ΟΜΩΣ ΕΔΩ:
http://diadim-myfaith.blogspot.com/2010/10/blog-post_9379.html
AΛΛΑ ΚΑΙ ΕΔΩ:
http://diadim-myfaith.blogspot.com/2010/11/blog-post_18.html
H ΣYNEXEIA ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ.................

 

ΤΟ ΑΝΤΙΔΩΡΟ

 Πώς πρέπει να παίρνουμε το αντίδωρο και τι πρέπει να ξέρουμε γι΄αυτό; 

Το αντίδωρο «βγαίνει» από τα πρόσφορα, που προσεκόμισαν και προσέφεραν οι πιστοί, προκειμένου να τελεσθεί η Θεία Λειτουργία. (γι' αυτό και η ονομασία "πρόσφορο", από το ρήμα προσφέρω). Το πρόσφορο ζυμώνεται με προσευχές και θυμιάματα και σφραγίζεται με τα σύμβολα του Χριστού μας ΙC XC ΝΙΚΑ. Γι' αυτό ήδη από την παρασκευή του ενέχει ευλογία, δεν είναι κοινός άρτος. Με το που προσφέρεται στο Άγιο Βήμα, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο αγιασμό. 
Τελικά, αμέσως μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, όπου το τμήμα του προσφόρου, που προσκομίσθηκε στο Αγιο Δισκάριο και την Αγία Τράπεζα, έγινε Σώμα και Αίμα Χριστού, παίρνει ο Λειτουργός τα κάνιστρα με το Αντίδωρο ένα-ένα και τα υψώνει εμπρός από την Αγία Τράπεζα λέγοντας "Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος". 

Αυτό είναι μια προσομοίωση της πράξεως που προηγήθηκε στο "τα σα εκ των σων", όπου ο Λειτουργός ύψωσε και σχημάτισε στον αέρα το σχήμα του Τιμίου Σταυρού, δοξολογώντας ευγνωμονικά τον Πλαστουργό μας. Έτσι, το Αντίδωρο αποκτά και μια ακόμη ευλογία.
Καλό είναι το Αντίδωρο να υπάρχει σε ένα κάνιστρο κοντά σε όσους κοινωνούν, ώστε αμέσως μετά τη Θεία Μετάληψη να λαμβάνουν ένα κομμάτι και να σπογγίζουν τα χείλη και το στόμα τους.
Μερικοί αποζητούν το λεγόμενο "Ύψωμα". Αυτό είναι Αντίδωρο, αλλά τέτοιο κομμάτι που να διατηρεί τη σφραγίδα του Κυρίου (IC XC ΝΙΚΑ) πάνω του. Και το θεωρούμε πιο τιμητικό. Το προσφέρει ο Ιερεύς σε όσους ήδη είχαν προσκομίσει πρόσφορο για την τέλεση της Θ. Λειτουργίας ή σε συγγενείς ανθρώπου, του οποίου τελούμε Μνημόσυνο, προς παρηγορίαν τους μεγαλυτέρα. Τούτο όμως δεν πρέπει να καταλήγει να γίνεται αφορμή ξεσυνέργιας ή παρεξηγήσεων. Ίδια είναι η ευλογία που παίρνουμε. Ακόμη και με τα ψίχουλα που απέμειναν στο κάνιστρο! Κι όσο πιο ευλαβική και κατανυκτική και ανώτερη και εύτακτη είναι η ψυχή μας, τόσο πιο πολύ ωφελούμεθα.

Παίρνοντας το αντίδωρο από το χέρι του Ιερέα, συγχρόνως επικοινωνούμε μαζί του. Τον προσεγγίζουμε. Έκείνος, λουσμένος στην ιερότητα και τη θεΪκή Χάρη (και στον ιδρώτα συχνά, έναν ξεχωριστό ιδρώτα κατανύξεως) κι οι εκκλησιαζόμενοι, που μέχρι τώρα ήταν απέναντι, κάπως απόμακροι, να έρχονται και να τον εγγίζουν, σα να εγγίζουν τον ίδιο το Χριστό μας. Εκείνη τη στιγμή και ο Ιερέας θα δείξει μια διακριτική οικειότητα προς κάθε ψυχή της Ενορίας του, θα τους χαιρετήσει με το όνομά τους, θα τους ευχηθεί, θα στείλει χαιρετίσματα σε κάποιον κατάκοιτο της οικογενείας κ.ο.κ. Λιτά όμως. Και χωρίς διαχύσεις ή πληθωρικά χαμόγελα ή άσχετα θέματα και καθυστερήσεις. Όλα μέσα στο κλίμα της Θ. Λειτουργίας, που μόλις ολοκληρώθηκε!

Αρκετές φορές από τα πρόσφορα που έφεραν οι πιστοί περίσσεψαν πολλά. Είναι ευλογία αυτό. Δείχνει πόσο οι πιστοί συμμετέχουν στο μεγάλο γεγονός της Θ. Λειτουργίας. Οι Ιερείς κρατούν ωρισμένα, για να λειτουργήσουν ενδιαμέσως της εβδομάδος, και τα υπόλοιπα είναι επιτρεπτό να τα διοχετεύσουν σε σπίτια πτωχών χριστιανών. Σκεφθείτε μάλιστα όταν υπάρχει πανηγύρι, πόσα περισσεύουν!
(του π.Θεολόγου)

Ο ιερός Καβάσιλας μας λέει: «Ο άρτος που διανέμεται ως αντίδωρο, έχει από πριν αγιασθεί, επειδή προσφέρθηκε στον Θεό. Όλοι οι εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί τον δέχονται με ευλάβεια μέσα στην δεξιά κυρτή τους παλάμη και ασπάζονται το δεξί χέρι του Ιερέως, που πριν από λίγο ακούμπησε και κομμάτιασε το πανάγιο Σώμα του Σωτήρος Χριστού. Επειδή αγιάσθηκε ολόκληρο, γι΄ αυτό πιστεύεται από την Εκκλησία μας ότι το χέρι του Λειτουργού μεταδίδει αυτόν τον αγιασμό σε όσους το αγγίζουν και το ασπάζονται».

Βασικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για το αντίδωρο:
• Πρέπει να μοιράζεται μέσα σε ησυχία και τάξη
• Το παίρνουμε από το χέρι του Ιερέα και όχι από το παγκάρι
• Τοποθετούμε το δεξί μας χέρι πάνω στο αριστερό και με ανοιχτή την παλάμη
• Οι ιεροψάλτες ψάλλουν ύμνους κατά την διάρκεια της διανομής
• Πρέπει να είμαστε νηστικοί για να το φάμε.
• Το καταναλώνουμε όλο και δεν το πετάμε πουθενά.
• Μην ξεχνάμε ότι δίνεται αντί-δώρου, δηλαδή αντί για το μεγάλο δώρο που είναι η Θεία Κοινωνία, αλλά και ως επιπλέον δώρο για αυτούς που κοινώνησαν.

fa

«ΣΥΝΑΦΕΙΑΚΕΣ», «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΕΣ» ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ

Επιστολή του Μητροπολίτη Γλυφάδος κ. Παύλου προς την Ιερά Σύνοδο για την Θεολογική Ακαδημία Βόλου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ,
ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΠΑΥΛΟΥ 2 - 16673 ΒΟΥΛΑ
Τηλ2109658849 begin_of_the_skype_highlighting              2109658849      end_of_the_skype_highlighting fax 2109657210 wwwimglyfadas.gr E-mail: imgl@otenet.gr
Ἀρ. Πρωτ. 1037 Ἐν Βούλᾳ τῇ 28ῃ Σεπτεμβρίου 2010
Πρός
τήν Ἁγίαν καί Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Υ Π Ο Μ Ν Η Μ Α
«ΣΥΝΑΦΕΙΑΚΕΣ», «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΕΣ»
ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ
ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ
Στήν «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν » τῆς Ἰερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, στό Βόλο, διοργανώθηκε στίς ἀρχές Ἰουνίου τοῦ τρέχοντος ἔτους, Θεολογικό Συνέδριο μέ θέμα:
«ΝΕΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ. ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΦΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ».
Tό συνέδριο αὐτό ἦταν μία «ριζοσπαστική θεολογική ἔκπληξη», ὑπό τήν ἀρνητική ἔννοια, γιά τόν ἀκροατή πού δέν εἶχε προετοιμαστεῖ δεόντως, προκειμένου νά ἀκούσει μία διαστρεβλωτική «νεοθεολογική γλώσσα». Καί δέν ἦταν δύσκολο νά ἀκουστεῖ αὐτή ἡ «γλώσσα» ἀπό πολλούς, ἐπειδή οἱἐργασίες τοῦ συνεδρίου μεταδίδονταν ἀπό τόν διαδικτυακό τηλεοπτικό σταθμό www. intv.gr., μέ παράλληλη μετά- φραση στά ἀγγλικά καί ἑλληνικά. Θά σημειώσουμε στή συνέχεια, δειγματοληπτικά, μερικά ἀπό τά ἀνορθόξα ἀκούσματα τοῦ συνεδρίου. Εἶναι ὅμως ἀπαραίτητο νά προτάξουμε τίς παρατηρήσεις μας, σέ δύο καθοριστικούς ὅρους πού ὁδήγησαν ἐκ προοιμίου τή «θεολογική σύναξη» αὐτή σέ «θεολογικό ναυάγιο».
Πρῶτον, ὁ ὅρος «Θεολογία τῆς συνάφειας».
Τό νοηματικό περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ ὅρου φαίνεται ἀσαφές καί μή κατανοητό. Ἴσως νά θεωρηθεῑ καί γλωσσικό νεόπλασμα, προκειμένου νά ἐκφραστοῦν κάποιες ἔννοιες πού προκύπτουν ἀπό τήν ἀνάγκη διατυπώσεως νέων κοινωνικῶν δεδομένων. Ἡ ἀλήθεια ὅμως δέν εἶναι αὐτή. Ὁ ὅρος «συναφειακή Θεολογία» εἶναι γνωστός γιά τουλάχιστον σαράντα χρόνια στή διαχριστιανική βιβλιογραφία καί διατυπώνεται στήν ἀγγλική ὡς «Contextual Theology» ἤ ὡς «Cohesive Theology». Ὁ ὅρος ἔγινε εὐρύτερα γνωστός ἀπό τά κείμενα τοῦ «Παγκοσμίου Συνεδρίου γιά τήν Ἱεραποστολή καί τόν Εὐαγγελισμό» πού διοργανώθηκε τό 1972 στήν Μπάγκογκ. Ἡ κυρίαρχος τάση στό ἐν λόγω συνέδριο ἦταν, νά ἀποφύγουν οἱ διάφορες χριστιανικές ὁμολογίες να ἐμφανιστοῦν , ἐνώπιον τῶν μή χριστιανῶν, ὡς διχασμένοι λόγω τῶν δογματικῶν διαφορῶν τους, ἀλλά νά δείξουν ἑνότητα θέτοντας σέ προτεραιότητα θέματα κοινωνικῆς δικαιοσύνης καί καταπιέσεως τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Αὐτό θά εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ἡ ἱεραποστολή καί τό κήρυγμα νά στραφοῦν στή διατύπωση τρόπων ἀποκαταστάσεως τῶν κοινωνικῶν ἀδικιῶν καί ὄχι στή μετάδοση τῶν ἀληθειῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Κανείς δέν δύναται νά ἀρνηθεῖ τήν ἀπαίτηση γιά κοινωνική δικαιοσύνη , ὡς καρποῦ ὅμως βιώσεως τῶν Ἀληθειῶν τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅπως διατυπώθηκαν μέσα ἀπό τά δόγματα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ρίζα καί ἡ προοπτική τῆς «Θεολογίας τῆς συνάφειας» ἦταν « ἡ μετατροπή τῆς ἱεραποστολῆς σέ κοινότητα ἐκκλησιῶν σέ ἱεραποστολή» (http:// mission2005.org).
Στήν Ὀρθόδοξη ὅμως θεολογία δέν ἔχουμε «κοινότητα ἐκκλησιῶν» ἀλλά τήν «Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἡ προβολή τῆς ἱεραποστολῆς ἀπό μία «κοινότητα ἐκκλησιῶν» ὑποβαθμίζει τήν «Μίαν Ἐκκλησίαν» σέ σύλλογο πού δέν ἀποκαλύπτει τή μοναδική Ἀλήθεια καίὑποβαθμίζει τήν ἴδια τήν ἱεραποστολή, πού καταλήγει νά ἔχει μόνο κοινωνιολογικές καί ὄχι σωτηριολογικές προοπτικές. Ἡ «συναφειακή θεολογία», ἀπό τήν Μπαγκόγκ μέχρι σήμερα, ἔχει ἐμπλουτίσει τούς «ὁρίζοντές» της.
Διαβάζουμε στό διαδικτυακό χῶρο: http://www.blogtalkradio.com /empowermentsanctuary /blog/2008/04/15/about-holistic-theology-empowerment-sanctuary τά ἀκόλουθα : «Ὁ στόχος τῆς συναφειακῆς θεολογίας εἶναι νά ἐμπλουτίσει τίς πνευματικές, συναισθηματικές, διανοητικές καί σωματικές ἐμπειρίες τῆς ζωῆς μας, μέ τή διερεύνηση ποικίλων διδασκαλιῶν καί ἐννοιῶν πού βρίσκονται στήν πνευματικότητα , στή μεταφυσική , στή κβαντική φυσική, στή θρησκεία, στή συμβουλευτική τῆς ζωῆς, στίς κοσμικές τάσεις καί ἐπιστημονικές ἀντιλήψεις, καί μετά νά τά συνθέσει ὅλα αὐτά μαζί σέ ἕνα ρέον καί δυναμικό συναφειακό σύνολο… Προσφερόμαστε νά σᾶς χορηγήσουμε μία ποικιλία ἀπό ἐργαλεῖα πού ἔχουν σχεδιαστεῖ προκειμένου νά σᾶς βοηθήσουν στήν προσωπική σας ἀνάπτυξη καί πρόοδο… Κι ὅλα αὐτά ἄσχετα ἄν ἀσχολεῖστε μέ ἀγγελική ὑποστήριξη, μέ τόν Παγκόσμιο Νόμο , μέ τις ἀρχές τοῦΒουδισμοῦ, μέ τή Γνωστική Σκέψη, τό Χριστιανισμό ἤ μέ περισσότερες κοσμικές, ἐπιστημονικές ἤ διανοητικές ἐμπειρίες στήν πνευματικότητα».
Στό σημεῖο αὐτό ἀναφύεται ἕνα καίριο ἐρώτημα: Οἱ διοργανωτές τοῦ συνεδρίου γνώριζαν την προϊστορία τοῦ ὁρισμοῦ τῆς «συναφειακῆς θεολογίας» ἤ ὄχι ;
Ἄν μέν δέν γνώριζαν, γιατί τόν χρησιμοποίησαν; Μήπως γιά λόγους ἐντυπωσιασμοῦ ἤ πρωτοποριακοῦ μοντερνισμοῦ;
Ἄν ὅμως γνώριζαν, ἴσως εἶναι δυνατόν νά γίνει λόγος γιά μιά προσπάθεια «διαστεβλωτικῆς θεολογίας».
Δεύτερον, ὁ ὅρος « μεταπατερική Θεολογία».
Ό ὅρος αὐτός πέρα ἀπό το καινοφανές εἶναι ἀντιβιβλικός καί ἀνορθόδοξος. Ἀντιβιβλικός, ἐπειδή ἀναιρεῖ το βασικό κύτταρο τῆς Πατερικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἔχει τονίσει:
«Ὁ δέ Παράκλητος , τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὅ πέμψει ὁ Πατήρ ἐν τῶ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα, καί ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα, ἅ εἶπον ὑμῖν» (Ἰωάν.14,26).
«Ὅταν δέ ἔλθη ὁ Παράκλητος ὅν ἐγώ πέμψω ὑμῖν παρά τοῦ Πατρός, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περί ἐμοῦ» (Ἰωάν.15,26).
«Ὅταν δέ ἔλθη ἐκεῖνος, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν» (Ἰωάν.16,13).
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ καρπός τῆς λειτουργίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στήν Ἐκκλησία. Οἱ Πατέρες γιά τό λόγο αὐτό ἀποκαλοῦνται Θεοφόροι, ἐπειδή εἶναι τά δοχεῖα καί τά ὄργανα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος . Μέ ἐπίμονη καί ἐπίπονη ἄσκηση καί νηπτικούς ἀγῶνες, ὑπέταξαν τό φρόνημα τῆς σαρκός στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Στήν Ὀρθοδοξία δέν δύναται νά ὑπάρχει Θεολογία χωρίς ἄσκηση καί Θεολογία χωρίς Πατέρες. Οἱ Πατέρες μέ τή Θεολογία τους ἐκπληρώνουν τά ἀνωτέρω σημειωθέντα λόγια τοῦ Κυρίου μας. Οἱ Πατέρες δέν λένε τίποτε νεοφανές, δέν γράφουν νέες φιλοσοφικές θεωρίες,ἀλλά ἐπειδή εἶναι πνευματοφόροι καί ζοῦν μέσα στό φῶς τοῦ Θεοῦ, ἑρμηνεύουν φωταγωγικῶς τίς ἀλήθειες πού ὁ Χριστός ἀπεκάλυψε στούς ἀνθρώπους.
Ὁ Παράκλητος, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγεῖ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας «εἰς πᾶσαν την ἀλήθειαν». Αὐτό σημαίνει πώς δέν δύναται νά ὑπάρξει περίοδος τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας πού δεν ὑπάρχουν Πατέρες. Αὐτό θά σήμαινε πώς σταμάτησε ὁ Παράκλητος νά «συγκροτεῖ» «ὅλως τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας» (Δοξαστικό ἑσπερινοῦ ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Ὅλα αὐτά ὁδηγοῦν στό συμπέρασμα τοῦ ἀνυποστάτου τοῦ ὅρου «μεταπατερική Θεολογία». Εἶναι ἀδύνατη ἡ ὕπαρξη περιόδου μετά τούς Πατέρες, ἀφοῦ πάντοτε ἡ Ἐκκλησία θά αὐξάνεται θεολογικά μέ τη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τῶν Θεοφόρων Πατέρων. Δεν ἀρνούμεθα τον ὅρο «νεοπατερική Θεολογία», ἐπειδή πάντοτε θά ἀναδεικνύονται διαχρονικά καί νέοι Πατέρες. Ἀλλά ἀπορρίπτουμε τόν ὅρο «μεταπατερική Θεολογία» , ἐπειδή μᾶς ὁδηγεῖ κατ’ εὐθείαν στόν Προτεσταντισμό. Ἡ Ἐκκλησία χωρίς Πατέρες θά ἦταν ἕνα «ψευδεπίγραφο χριστιανικό προτεσταντικό μόρφωμα», πού δέν θά εἶχε καμμία σχέση μέ τήν «Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν».
Οἱ διοργανωτές τοῦ «Θεολογικοῦ» αὐτοῦ συνεδρίου δέν γνώριζαν τίς θεμελιώδεις καί βασικές αὐτές ἀρχές τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας;
Ἐάν δέν γνώριζαν, πώς τολμοῦν νά ὀργανώνουν «Θεολογικά» συνέδρια κάτω ἀπό τήν αἰγίδα φορέως πού φέρει τη βαρύγδουπη ἐπωνυμία «Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία», ἐνῶ τά προτασσόμενα πάσχουν ἀπό θεολογική ἀνορθοδοξία;
Ἐάν ὅμως γνώριζαν, τότε εἶναι δυνατόν νά ὁμιλοῡμε περί ἠθελημένης διαστρεβλώσεως τῶν βασικῶν δομῶν τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας.
Ἐκτός ὅμως ἀπό τίς βασικές αὐτές κατευθύνσεις πού εἶχε θέσει τό συνέδριο, καί ἐκφράζονταν ἀπό τό γενικό του τίτλο, ὑπῆρξαν κατά τήν πορεία τῶν συνεδριάσεων, πολλά σημεῖα πού ἀνεφέροντο ἀπό τούς εἰσηγητές καί δημιουργοῦσαν βαθύτατο προβληματισμό, ὅσον ἀφορᾶ τό Ὀρθόδοξο περιεχόμενο τῶν θέσεων αὐτῶν.
Θά ἀναφέρουμε δειγματοληπτικῶς μερικές ἀπό τίς θέσεις αὐτές:
Ø «Πρέπει νά πάψει ἡ ἀντιπαράθεση μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσης» (Marcus Plested, Β’ συνεδρία 4/6/10 καί Διάκ. Pavel Gavrilyuk, Β’συνεδρία 4/6/10).
Ø «Στή σχολαστική προσέγγιση τῆς Γραφῆς, πού εἶναι προσφιλής στούς φουνταμενταλιστές, θεωροῦν ὄτι κάθε φράση τῆς Γραφῆς εἶναι ἀλάθητη» (Ἰωάννης Φωτόπουλος, Δ’ συνεδρία 4/6/10).
Ø «Μόνο χάρη στό Γιούγκ μποροῦμε νά καταλάβουμε τή διττή θεωρία τοῦ Σταυροῦ» (Γεώργιος Δημακόπουλος,Ε’συνεδρία 4/6/10).
Ø «Ἡ συναφειακή μέθοδος μᾶς βοηθᾶ νά συγκρίνουμε Πατέρες μέ μή ὀρθοδόξους» ( Ἀρχιεπίσκοπος Βολοκολάμσσκ Ἰλαρίων Alfeyef, Γ’ συνεδρία 4/6/10).
Ø «Ἠ ἑστίαση τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ στό νοῦ τῶν Πατέρων ἀποκαλύπτει μία ἀδυναμία στή μεθοδολογία καί τήν ἑρμηνευτική του» ( John Behr, Β’ συνεδρία 4/6/10).
Ø «Μία ἄποψη πού διεκδικεῖ τή μόνη ἀλήθεια εἶναι ἰμπεριαλιστική» (Γεώργιος Δημακόπουλος,Ε’συνεδρία 4/6/10).
Ø «Ἡ θεολογία πρέπει νά προσαρμοστεῖ σε φιλελεύθερους τρόπους σκέψεως κι ἔτσι νά ἀποκλίνει ἀπό τήν πατερική παράδοση» (Alexei Nesteruk, Ε’συνεδρία 4/6/10).
Ø «Ὁ Τρεμπέλας ἀγνοεῖ καί τούς τρεῖς τόμους τῆς Δογματικῆς τοῦ Bart» (Πατήρ Δημήτριος Μπαθρέλλος, Ε’ συνεδρία 4/6/10). Σχόλιο: Εἶναι βέβαια ἀλήθεια πώς στήν Δογματική τοῦ Τρεμπέλα ὑπάρχουν παραλείψεις, ἀλλά ἡ παράλειψη ἤ ἄγνοια τοῦ συστήματος τῆς Προτεσταντικῆς δογματικῆς δέν δύναται νά καταλογισθεῖ ὡς σοβαρή κριτική ἀξιολὀγηση.
Ø «Ἡ παράδοση δέν μπορεῖ νἀ εἶναι ἐγγυήτρια τῆς ἀλήθειας. Ἀν γίνει δεκτή ἡ ἑρμηνευτκή τοῦ Gadamer θά βοηθήσει τήν Ὀρθοδοξία ή παράδοση νά μην έξεταστεῖ ὡς ὀχυρό ἀληθείας» (Assaad Katan, ΣΤ’ συνεδρία 5/6/10).
Ø « Πρέπει νά άναζητήσουμε τά σπέρματα τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας στους ἴδιους τούς Πατέρες» (Διάκ. Ἰωάννης Μανουσάκης, ΣΤ’συνεδρία 5/6/10).
Ø «Καιρός νά φύγουν τά στερεότυπα καί οἱ μύθοι ἀπό τή θεολογία» ( Daniel Ayuch, Δ’ συνεδρία 4/6/10).
Ø «Ἀπό τόν ὄγδοο αἰώνα ἀπουσιάζει ἠ πρωτότυπη θεολογική παραγωγή» ( Daniel Ayuch, Δ’ συνεδρία 4/6/10). Σχόλιο: Ὁ εἰσηγητής φαίνεται ὅτι ἀγνοεῖ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ.
Ø «Ἐκκλησία εἶναι ὅλοι οἱ ἄλλοι χριστιανοί» ( Πατήρ Ἐμμανουήλ Κλάψης, Ι’ συνεδρία 6/6/10).
Ø «Νά γίνει ὑπέρβαση τῶν Πατέρων ἀφοῦ αὐτοί συμβιβάστηκαν μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου» ( Παντελεήμων Καλαϊτζίδης, Ι’ συνεδρία 6/6/10).
Ø «Νά πᾶμε πέρα ἀπό τούς Πατέρες» (Διάκ. Pavel Gavrilyuk, Β’συνεδρία 4/6/10).
Ø «Οἱ ὀρθόδοξες σχολές πρέπει νά προσκαλέσουν μή ὀρθόδοξους θεολόγους νά διδάξουν» (Διάκ.Pavel Gavrilyuk, Β’συνεδρία 4/6/10).
Ø «Νά δοῦμε τούς δυτικούς πατέρες ὅπως τό Θωμᾶ τόν Ἀκινάτη ὡς συνεργάτες ἄξιους τῆς προσοχῆς μας» (Διάκ.Pavel Gavrilyuk, Β’συνεδρία 4/6/10).
Ø «Προσπάθεια νά κινηθοῦμε πρός μία ὀρθόδοξη θεολογία τῶν θρησκειῶν»( Πατήρ Ἐμμανουήλ Κλάψης,Ι’ συνεδρία 6/6/10).
Ø «Προσέλευση στή θεία μετάληψη τῶν συζύγων χωρίς συζυγική ἐγκράτεια τήν παραμονή τῆς θείας μεταλήψεως» καί «θεία μετάληψη τῶν γυναικῶν κατά τήν περίοδο τῆς ἐμμήνου ρύσεως» (Παντελεήμων Καλαϊτζίδης, συνεδρία Ι’συνεδρία 6/6/10 καί Ἑλένη Κασσελούρη-Χατζηβασιλειάδη, Θ’ συνεδρία 5/6/10). Σχόλιο:Τονίζουμε στό σημεῖο αὐτό ὅτι ἔχει ἀπαντήσει στά θέματα ὁ Ἅγιος Τιμόθεος Ἀλεξανδρείας στίς Κανονικές ἐρωταποκρίσεις του, πού βρίσκονται στο Πηδάλιο καί ἔχουν ἐπικυρωθεῖ ἀπό τήν Δ’,τήν ΣΤ’ καί τήν Ζ’ Οἰκουμενική Σύνοδο.
Ø «Πρέπει νά γίνει ἐπανερμηνεία τῆς δογματικῆς μας παραδόσεως» (Παντελεήμων Καλαϊτζίδης, Ι’ συνεδρία 6/6/10).
Ø « Ἡ Θεωρία τῆς ἐξέλίξεως δέν ἀντιβαίνει στο δόγμα τῆς δημιουργίας» (Πατήρ Anrew Louth, Z’ συνεδρία 5/6/10).
Ø «Οἱ Πατέρες ἔκαναν ὑπέρβαση τῆς ἀρχέγονης χριστιανικῆς θεολογίας… καί ἐμεῖς πρέπει νά κάνουμε ὑπέρβαση τῶν πατέρων» (Παντελεήμων Καλαϊτζίδης, Ι’ συνεδρία 6/6/10).
Ø «Ὁ κάθε τοκετός ἔχει πόνο, ἀλλά ἀπό αὐτό θά βγεῖ κάτι νέο» ( Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος καί Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνάτιος, καταληκτήριος χαιρετισμός τοῦ συνεδρίου, Ι’ συνεδρία 6/6/10). Σχόλιο: Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά τονιστεῖ πώς τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας ἦταν, πραγματικά,ἀποτελέσματα μιᾶς ἐπίπονης ἀσκητικῆς, νηπτικῆς καί θεολογικῆς διεργασίας, ἀλλά ὅπως κάθε παιδί γεννιέται μόνο μία φορά παρομοίως καί τά δόγματα δέν χρειάζεται νά ξαναγεννηθοῦν ἤ, ὅπως ἀρκετές φορές τονίστηκε στό συνέδριο νά «ἐπαναπροσδιοριστοῦν».
Ὅλα τά ἀνωτέρω ἀποτελοῦν ἐπί μέρους ἐπιλογή μερικῶν ἀπό τίς θέσεις τῶν ὁμιλητῶν τοῦ συγκεκριμένου συνεδρίου καί χρήζουν ἐπισταμένων ἐπεξηγήσεων.
Δέν ἀρνούμεθα τόν ἐλεύθερο λόγο στό χῶρο τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας , ἀλλά δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὁ ἐλεύθερος λόγος νά καταλήξει σέ προτεσταντικό λόγο. Οἱ διοργανωτές τοῦ συνεδρίου ἔχουν ὑποχρέωση νά δώσουν ἐπαρκεῖς ἐξηγήσεις, προκειμένου νά ἀποφευχθοῦν περιττές διαμάχες γιά ἀνωφελεῖς «τοκετούς».
Ἡ θεολογία μας χρειάζεται αὔξηση μέσα στή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί αὐτό μπορεῖ νά γίνει διά τῶν Ἁγίων, πού πάντοτε ἀναδεικνύονται στήν Ἐκκλησία.
Ἐν ἀναμονῇ τοποθετήσεως τῆς Ἱεραρχίας ἐπί τοῦ προκλη-θέντος σκανδαλισμοῦ τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος, διατελοῦμεν.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΦΩΝΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΟΥΝ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΕ ΑΝΑΦΟΡΕΣ, ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ , ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ 
 ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ , ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ η ΘΑ ΡΙΞΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΤΙΣ ΚΑΛΕΝΔΕΣ;

DANIIL SISOEV (+19/11/2009)

Μιλάει ο φίλος του και στενός συνεργάτης π.Iurii Maximov
                                                                                                                                  Τον π. Δανιήλ τον γνώριζα 10 χρόνια-από τον Οκτώβριο του 1999.Σ΄ αυτά τα δέκα χρόνια τον άκουσα πολλές φορές να λέει ότι επιθυμεί να πεθάνει σαν μάρτυρας. Φοβάμαι ότι αυτό από τα χείλη μου ακούγεται πολύ διαφορετικά από ότι θα ακουγόταν από τα δικά του. Όταν μιλούσε γι' αυτό, έτσι απλά και χαμογελαστά, αισθανόμουν το ίδιο ξάφνιασμα και την ίδια απορία που είχα όταν διάβαζα τις επιστολές του Αγ. Μάρτυρος Ιγνατίου, όπου εξέφραζε την επιθυμία του να υποφέρει για το Χριστό. Και στην μία και στην άλλη περίπτωση δεν τους πολυκαταλάβαινα.
Θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια ταξιδέψαμε στα Σκόπια την αρχαία πόλη Βίτολα. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα αρχαίο αμφιθέατρο όπου κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους προς τέρψιν των ειδωλολατρών έριχναν τους Χριστιανούς στα θηρία. Πλάγια διατηρούνται δύο μικρά δωμάτια όπου κρατούσαν τα θηρία πριν τ΄ αμολήσουν  στην αρένα, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα κελάκι στο ύψος του ανθρώπου όπου κρατούσαν τους Χριστιανούς πριν τους ρίξουν στα θηρία. Σ' αυτό το αμφιθέατρο πέθαναν κάποιοι από τους πρώτους μάρτυρες της εκκλησίας. Τότε είπα στον π. Δανιήλ: «Μπορείτε να μπείτε εκεί που στέκονταν οι μάρτυρες πριν τους ρίξουν στα θηρία». Και μπήκε σ' αυτό το κελί. Θυμάμαι πως στεκόταν εκεί και κοίταζε προς τον ουρανό. Πιθανόν, το ίδιο ήρεμα να κοίταξε τον δολοφόνο του.  
Πρέπει ν΄ αναγνωρίσω ότι πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως πρέπει να φοβήθηκε στις τελευταίες του στιγμές, γι' αυτό ρώτησα τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα του φόνου: τι έκανε ο π. Δανιήλ όταν βγήκε από το Άγιο Βήμα, όταν είδε τον μασκοφόρο με το πιστόλι στο χέρι; Μου απάντησε: «πήγε κατευθείαν επάνω του». Ο  ιερέας Δανιήλ Σισόεβ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1974. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του για κάθε συμβουλή που του έδιναν οι γονείς του, ζητούσε αιτιολόγηση από την Αγία Γραφή.Εάν αυτό γινόταν εκπλήρωνε ότι του ζητούσαν οι γονείς του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σ' αυτό φαίνεται ότι από τότε επιθυμούσε παντού και πάντοτε να εκπληρώνει το θέλημα του Θεού.
Γνωρίζω πολλούς καλούς ιερείς στη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν συνάντησα έναν άνθρωπο που ν' αγαπά τόσο πολύ και με τόση αφοσίωση το Θεό όπως ο π. Δανιήλ. Λίγο καιρό πριν το θάνατό του, παρευρισκόμενος σε μια ομιλία του, σκεφτόμουν ότι μόνο ένα πρόσωπο που αγαπάει βαθιά μπορεί να μιλάει για το Θεό και μόνο για το Θεό δυόμισι ώρες, καθηλώνοντας το ακροατήριο.
 Ο π. Δανιήλ τιμούσε πολύ τον προστάτη άγιό του, τον προφήτη Δανιήλ, από τον οποίο εμπνεύστηκε τον ιεραποστολικό του ζήλο, όπως ο ίδιος έλεγε.
Μία φορά, διαβάζοντας το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ του τράβηξαν την προσοχή τα ακόλουθα λόγια: «και οι συνιέντες εκλάμψουσιν ως η λαμπρότης του στερεώματος και από των δικαίων των πολλών ως οι αστέρες εις τους αιώνας» (Δαν.12:3) ¨Και σκέφτηκα - έλεγε - τι ωραία ακούγεται: να λάμψεις σαν ένας αστέρας.¨
Βάπτισε περισσότερους από 80 μουσουλμάνους και έφερε στην ορθόδοξη πίστη περίπου 500 προτεστάντες.
Ο π. Δανιήλ πήγαινε στις νεοπροτεσταντικές συνάξεις και βασιζόμενος στη Βίβλο κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, συμμετείχε σε ανοικτές συζητήσεις με τους νεοειδωλολάτρες, αλλά πάνω απ' όλα απέκτησε τη φήμη του ως ιεραπόστολος μεταξύ των μουσουλμάνων.
Λάμβανε από του μουσουλμάνους απειλητικά τηλέφωνα και γράμματα. Ενάμιση χρόνο πριν τη δολοφονία του η μουσουλμάνα δημοσιογράφος  H.Homidulina ζήτησε εισαγγελική δίωξη εναντίον του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους πράγμα που η εισαγγελία απέρριψε. Από τότε όμως άρχισε μια πραγματική καμπάνια δυσφήμησης του π. Δανιήλ, πράγμα που οι ορθόδοξοι δε γνωρίζουν αφού δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μουσουλμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τρεις μόνο μέρες πριν τη δολοφονία, ο π. Δανιήλ με έφερε σπίτι με το αυτοκίνητο. Γελώντας, θυμόμασταν τα περασμένα. Μου έλεγε ότι από όλες τις θρησκείες η λιγότερο ενδιαφέρουσα γι' αυτόν ήταν η μουσουλμανική και δεν είχε σκοπό ν' ασχοληθεί. Θυμηθήκαμε μια συζήτηση που είχαμε παλιά, όταν ήμασταν στο Κρουτσιτκι, για το πόσο είχε χαρεί όταν έμαθε ότι έγραψα απολογητικά άρθρα απαντώντας στη μουσουλμανική κριτική: «Αυτό είναι καλό, δε θα χρειαστεί ν' ασχοληθώ εγώ μ' αυτό.» όμως τελικά, κατά Θείο θέλημα, χρειάστηκε ν' ασχοληθεί με τους μουσουλμάνους. Ο π. Δανιήλ ακολούθησε την οδό του Κυρίου και γι' αυτόν αυτό ήταν το πιο σημαντικό .
Έγραψε μια σειρά βιβλίων όπως: ''Ένας περίπατος στην Ορθόδοξη εκκλησία με ένα προτεστάντη'' όπου με βάση τη βίβλο εξηγεί τη δομή της ορθόδοξης λατρείας και ''Το χρονικό της αρχής'' ή ''Ποιός είναι ο Θεός και πόσο κράτησε η Δημιουργία'' όπου εξηγει γιατί οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν μπορούν να πιστέψουν στη θεωρία της εξέλιξης.Το βιβλίο "Γάμος με έναν μουσουλμάνο'' αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χριστιανή που παντρεύτηκε μ' έναν μουσουλμάνο.Ο π.Δανιήλ έλαβε χιλιαδες γράμματα από νεαρές που σκεφτόνταν να παντρευτούν με μουσουλμάνο ρωτώντας εαν είναι πρέπον και ποιά είναι η γνώμη της εκκλησίας, αλλά και από ρωσίδες που είχαν απαρνηθεί το Χριστο για να παντρευτούν έναν μουσουλμάνο και τώρα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα. Πολλες γυναίκες με τη βοήθειά του μετανόησαν και επέστρεψαν στην εκκλησία του Χριστού.
Επίσης έγραψε τα βιβλία ''Γιατί δεν είσαι ακόμη βαπτισμένος'' όπου καταρρίπτει τα επιχειρήματα αυτών που δεν θέλουν να βαπτιστούν,και το ''Γιατί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησία'' και αναφέρεται στους βαπτισμένους που δεν εκκλησιάζονται.
Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το ΄΄Οδηγίες για αθανάτους ή τι να κανετε εαν ήδη πεθάνατε''.Σε αυτό το βιβλίο αναφέρει τα ακόλουθα 
«Σίγουρα ο καλύτερος θάνατος για έναν χριστιανό είναι να πεθάνεις ως μάρτυρας για το Χριστό. Όταν σκότωσαν τους τρεις μοναχούς στην Οπτινα κάποιοι έστελναν συλληπητήρια,αλλά για έναν χριστιανό αυτή είναι η πιο μεγάλη χαρά.  
 Στην πρώτη εκκλησία ποτέ δεν εστελναν συλληπητήρια για το θάνατο κάποιου που είχαν σκοτώσει.Όλες οι εκκλησίες έστελναν αμέσως συγχαρητήρια. 
 
Συγχαρητήρια για το ότι είχαν έναν νέο προστάτη στους ουρανούς!Ο μαρτυρικός θάνατος ξεπλένει όλες τις αμαρτίες, εκτός από της αίρεση και το σχίσμα»
 
 Λίγες μέρες μετά την κηδεία μου τηλεφώνησε ένας φίλος ιερέας και μου είπε πόσο τον είχαν εντυπωσιάσει  οι φωτογραφίες που δείχνουν τον π.Δανιήλ μόνο του να μιλάει σ' ένα ακροατήριο γεμάτο μουσουλμάνους και με χαρά να μιλάει για το Χριστό και για το ότι το Ισλάμ που απορρίπτει το Χριστό δεν μπορεί να είναι μια αληθινή θρησκεία.«Δε μπορώ να κατανοήσω-μου είπε ο συνομιλητής μου-τι ψυχή πρέπει να έχεις για να σταθείς ανάμεσα τους να μιλήσεις».Καποιοι χριστιανοί δεν ήταν ευχαριστημένοι που συμμετείχε σ' αυτές τις συναντήσεις, όμως η πρόσκληση και η πρωτοβουλία ανήκε στους μουσουλμάνους και πώς μπορούσε έναε μάρτυρας του Χριστού ν'αρνηθεί να μιλήσει για την ελπίδα;.Η άρνησή του να συμμετάσχει θα ήταν ένα επιχείρημα υπέρ του ισλαμισμού.
Αργότερα,ο π.Δανιήλ μου είπε ότι μετά από την πρώτη δημόσια αντιπαραθέση με τους μουσουλμάνους,ήταν σίγουρος ότι θα τον σκοτώσουν και αισθανόνταν μια ανυσυχία. 
Την νύχτα εκείνη είδε ένα όνειρο.Είδε ότι στεκόνταν όρθιος μπροστά σ'έναν πλακόστρωτο λαβύρινθο.Κάποια στιγμή φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου όπου βρισκόνταν ένα αλτάριο και πάνω του ήταν τοποθετημένη μια θυσία η οποία είχε πρόσφατα βασανιστεί και δολοφονηθεί.Τότε κατάλαβε ότι βρίσκεται στο αλτάριο του σατανά και ότι αυτή η θυσία προσφέρθηκε σ'αυτόν.Ο π.Δανιήλ γεμάτος οργή γκρέμισε το αλτάριο με μια κλωτσιά.Τότε εμφανίστηκε ο σατανάς με την μορφή ενός τζόκερ,όπως τον βλέπουμε στα τραπουλόχαρτα.Με απύθμενο μίσος στα μάτια κατευθύνθηκε προς τον π.Δανιήλ.Ο ιερέας άρχισε να προσεύχεται λέγοντας:«Θεοτόκε Παρθένε προστάτεψέ με,Αγ.Νικόλαε βοήθησέ με!»Τότε μπροστά στον πατέρα Δανιήλ σαν να υψώθηκε ένα αόρατο τείχος και ο σατανάς όσο και να επιτεθόνταν προσέκρουε σ'αυτό το τοίχος.Βλέποντας το αυτό ο π.Δανιήλ έκανε μερικές σκέψεις ματαιοδοξίας και υπερηφάνειας.Τη στιγμή εκείνη ο σατανάς κατάφερε να να περάσει το αόρατο τοίχος και να τον πιάσει από τον λαιμό.Ο π.Δανιήλ προσευχήθηκε:«Υπεραγία Θεοτόκε συγχώρεσέ με,αμάρτησα,γλύτωσέ με απ'αυτόν!»Τότε ο σατανάς εξαφανίστηκε λέγοντας στον π.Δανιήλ:«Ούτε θα νικήσεις,ούτε θα χάσεις»
 Από τη στιγμή εκείνη σταμάτησα να φοβάμαι τους μουσουλμάνους και τις απειλές τους,επειδή βλέποντας την αδυναμία του σατανά μπροστά στο Θεό, καμιά ανθρώπινη κακία,η οποία είναι κατώτερη απο την κακία του σατανά, δεν μου έκανε πια εντύπωση.
Ημουν μεταξύ των ακροατών της δεύτερης δημόσιας αντιπαράθεσεις με τους μουσουλμάνους και πιστεύω ότι πήγε καλά (ίσως θα μπορούσε και καλύτερα). Πάντως στο τέλος ενας από τους μουσουλμάνους οργανωτές της συζήτησης έγινε ορθόδοξος.
Με πολύ μεγάλη επιτυχία κήρυξε και μεταξύ των προτεσταντών. Με την ευλογία του μητροπολίτου Βλαδιμήρου πήγε στο Κιργιστάν και κήρυξε σε συνάξεις προτεσταντών με μεγάλη επιτυχία, αφού κάποιοι από τα μέλη των τοπικών αιρέσεων, ακόμη και μερικοί πάστορες έγιναν ορθόδοξοι. Τόση ήταν η επιτυχία του που η ηγεσία των τοπικών αιρέσεων απαγόρευσε τις συνάξεις όσον καιρό θα βρισκόνταν εκεί ο π.Δανιήλ, προσπαθώντας έτσι να τον εμποδίσουν από το να τους μιλήσει ο π.Δανιήλ.
Έκανε ιεραποστολή σ' όλον τον κόσμο. Δυο φορές πήγαμε μαζί στα Σκόπια όπου μίλησε στους σχισματικούς, ενώ  έψαχνε κάποιες ευκαιρίες για να μπορέσει να μιλήσει σε καθολικούς της Δυτικής Ευρώπης και της Νοτίου Αμερικής. Όντας ο ίδιος ιεραπόστολος αγαπούσε πολύ αυτούς που κύρητταν τον Χριστό. Είχε βοηθήσει στην κατασκευή ενός ναού στην Ινδονησία, στην μόρφωση ορθοδόξων παιδιών από φτωχές οικογένειες της Ζιμπάμπουε και είχε φιλοξενήσει ορθοδόξους κινέζους, ταυλανδέζους και ινδούς.
Κι όμως τίποτα απ'όλα αυτά δεν τον επηρέαζαν στην ποιμαντική του δραστηριότητα.Το 2001 χειροτονήθηκε ιερέας και το 2006 έχτισε στη νότια Μόσχα έναν ναό προς τιμήν του Αγ.Αποστόλου Θωμά. Στα σχέδιά του ήταν να χτίσει έναν μεγάλο ναό προς τιμήν του Προφήτου Δανιήλ.
Ένας φίλος μου, ο οποίος τον βοηθούσε στο Άγιο Βήμα μου εξομολογήθηκε λίγο καιρό πριν από το θάνατό του, ότι αναρωτιόνταν με εκπληξη πώς ο πατήρ έδινε όλο του το είναι στους άλλους-κυρίως στους ενορίτες του-χωρίς έλεος για τον εαυτό του. 
 Πραγματικά, ποτέ δεν παραπονιόταν. Θυμάμαι μια φορά που είχε σπάσει το πόδι του και δεν είχε καταφέρει να βρει αντικαταστάτη πήγε να λειτουργήσει χωρίς να υπολογίζει τους πόνους. Όλοι οι ενορίτες του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο εύθυμο και γεμάτο ζωή, λίγοι όμως ξέρουν ότι υπέφερε από δυνατούς πονοκεφάλους, χωρίς όμως ποτέ να παραπονείται.
Ποτέ του δεν επέβαλε τη γνώμη του δικτατορικά και πάντα άκουγε την αντίθετη γνώμη. Συχνά καλούσε εμένα και μερικούς άλλους συνεργάτες να συζητήσουμε. Εάν καταλάβαινε ότι έχει κάνει λάθος υποχωρούσε.Ηταν ένας άνθρωπος τίμιος και ήξερες από πριν ότι εαν θα του ζητήσεις μια βοήθεια θα στη δώσει. Για μένα ήταν ένας ιερέας-παράδειγμα. Ότι έκανε το έκανε για το Χριστό.
Επίσης θυμάμαι τα ταξίδια μας και κυρίως το τελευταίο στη Σερβία απ'όπου γυρίσαμε μια εβδομάδα πριν από τη δολοφονία του.  
 
Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μου ομολόγησε ότι όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες και οι περιστάσεις της ζωής γίνονται πιεστικές, αισθάνεται πάντοτε ότι βρίσκεται μέσα σ'ένα τεράστιο χέρι τον οποίο τον οδηγεί. 
 
Η τελευταία μέρα της επίγειας ζωής του ξεκίνησε με τη ΘείαΛειτουργία.  
Την ίδια μέρα βάπτισε ένα παιδί και έφερε στην αγκαλιά της εκκλησίας έναν νέο τον οποίο γλύτωσε από τον αποκρυφισμό. Λίγες ώρες πιο αργά άρχισε-ως συνήθως-τις ομιλίες του με βάση την Αγ.Γραφή και έμεινε εως αργά στον ναό συζητώντας με τους ενορίτες διάφορα προβλήματα. Όταν πια έμεινε μόνος στον ναό πήγε στο Άγ.Βήμα για να προσευχηθεί. Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο ναό ο δολοφόνος ο οποίος αρχισε να πυροβολεί και να φωνάζει: ''Πού είναι ο Sisoev'';. Ο π.Δανιήλ βγήκε από το Άγ.Βήμα με θάρρος και κατευθύνθηκε προς το δολοφόνο λαμβάνοντας έτσι μαρτυρικό θάνατο.
 Τον θυμάμαι πολλές φορές να λέει ότι οι ευαγγελικές περικοπές της ημέρας δεν είναι τυχαίές και συνήθως συμπίπτουν με κάποιες καταστάσεις.Την ημέρα του θανάτου του η ευαγγελική περικοπή που είχε διαβαστεί περιείχε τα ακόλουθα λόγια του Κυρίου: «και μη φοβηθείτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δε ψυχήν μή δυναμένων αποκτείναι(...)πάς ούν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς».


Πηγή-Serbskie besedi:poslednee interviu otta Daniila
Eπιμέλεια -Μετάφραση -www.proskynitis.blogspot.com